ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ – 19 ΜΑΪΟΥ 2013

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΩΝ  ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

(Μρκ. 15,43 & 16,8)

 «Τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ»

Σὲ δυὸ ὁμάδες προσώπων, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἀφιερώνει ἡ Ἐκκλησία μας τὴ σημερινὴ Κυριακή, τήν Τρίτη μετὰ τὸ Πάσχα. Ἡ πρώτη ὁμάδα εἶναι δυὸ ἄνδρες· ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας καὶ ὁ Νικόδημος ποὺ πρωτοστάτησαν στὴν ταφὴ τοῦ Κυρίου. Ἡ δεύτερη, οἱ μυροφόρες γυναῖκες, μαθήτριες ἀφοσιωμένες τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἦλθαν «λίαν πρωΐ τῆς μιᾶς σαββάτων ἐπὶ τὸ μνημεῖον» γιὰ νὰ ἀλείψουν μὲ μύρα τὸ σῶμα τοῦ λατρευτοῦ Διδασκάλου καὶ πού, πρῶτες αὐτές, ἄκουσαν τὸ εὐαγγέλιο τῆς Ἀναστάσεως καὶ εἶδαν τὸν ἀναστημένο Κύριο.

Στὰ ἱερὰ αὐτὰ πρόσωπα τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν γυναικῶν καὶ στὴν ἡρωικὴ πράξη τους τιμοῦμε μιὰ μεγάλη ἀρετή: τὴν τόλμη καὶ τὸ θάρρος. Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ λόγος τοῦ εὐαγγελιστοῦ Μάρκου γιὰ τὸν Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος ὅμως ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ ἄλλα πρόσωπα: «τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ».

Ποιὰ εἶναι τὰ ἱερὰ αὐτὰ πρόσωπα ποὺ τιμοῦμε σήμερα; Τί γνωρίζουμε γιὰ τὸ καθένα ξεχωριστά;

Πρῶτος ὁ Ἰωσήφ: Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία, μιὰ πόλη τῆς Ἰουδαίας ποὺ βρισκόταν βορειοδυτικὰ τῶν Ἱεροσολύμων. Ἦταν διακεκριμένο πρόσωπο τῆς ἰουδαϊκῆς κοινωνίας. Μέλος τοῦ συνεδρίου, πλούσιος καὶ ἄνθρωπος «ἀγαθὸς καὶ δίκαιος», «προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». Εἶχε χρηματίσει μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ «κεκρυμμένος διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων». Στὴν καταδικαστικὴ ἀπόφαση ἐναντίον τοῦ Κυρίου εἶχε μειοψηφίσει.

Διακεκριμένη προσωπικότητα ἦταν καὶ ὁ Νικόδημος. Ὑπῆρξε Φαρισαῖος, ἄρχων τῶν Ἰουδαίων, διδάσκαλος τοῦ Ἰσραήλ, μέλος τοῦ μεγάλου συνεδρίου. Ἄνδρας πλούσιος ποὺ ἀσκοῦσε μεγάλη ἐπιρροή. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μᾶς διασώζει μιὰ νυκτερινὴ συνάντηση τοῦ Νικοδήμου μὲ τὸν Κύριο κι ἕνα θαυμάσιο διάλογο ποὺ διεξήχθη ἀνάμεσά τους καὶ ἀναφέρεται στὴν ἀναγέννηση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Μπροστὰ στὸ Ἰουδαϊκὸ συνέδριο ὁ Νικόδημος ὑπερασπίστηκε τὸν Χριστὸ καὶ γι’ αὐτὸ τὸν ὕβρισαν σὰν Γαλιλαῖο.

Ἡ δεύτερη ὁμάδα εἶναι οἱ μυροφόρες γυναῖκες. Ἀναμεσά τους περιλαμβανόταν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μαρία -ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ-, ἡ Σαλώμη, μητέρα τῶν ἀποστόλων Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου καὶ σύζυγος τοῦ Ζεβεδαίου, ἡ γυναίκα τοῦ Χουζᾶ Ἰωάννα, οἱ ἀδελφὲς τοῦ Λαζάρου Μαρία καὶ Μάρθα καὶ ἄλλες ἀφοσιωμένες μαθήτριες. Εἶχαν ἀκούσει τὰ κηρύγματα τοῦ Κυρίου κατὰ τὴ διάρκεια τῆς τριετοῦς δημόσιας δράσεώς Του. Τὸν διακονοῦσαν «ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» καὶ οἱ περισσότερες εἶχαν ἀνεβεῖ ἀπὸ τὴ Γαλιλαία, ἀκολουθώντας τὸν Χριστὸ καὶ συμμεριζόμενες τὴν περιπέτεια καὶ τὸ σταυρικὸ πάθος Του.

Αὐτὰ εἶναι τὰ ἱερὰ πρόσωπα ποὺ τιμοῦμε σήμερα. Καὶ ἡ πράξη τους; Στοὺς δυὸ πρώτους ἄνδρες ἀνήκει τὸ ἔργο τοῦ ἐνταφιασμοῦ τοῦ σώματος τοῦ Κυρίου. Μέσα στὴν ἐγκατάλειψη τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τοὺς πολλοὺς καὶ τὴ σύγχυση καὶ τὸ φόβο ποὺ κατέλαβε τοὺς ὁλίγους, ὁ Ἰω­σὴφ καθοδηγούμενος ἀπό τὴ συναίσθηση τοῦ χρέους πρὸς τὸν μεγάλο νεκρὸ θὰ τολμήσει, ἀψηφώντας τὰ πάντα, νὰ παρουσιαστεῖ στὸν Πιλάτο γιὰ νὰ ζητήσει τὴν ἄδεια νὰ ἐνταφιάσει τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου. Καὶ ὅταν ὁ Πιλᾶτος τὸ ἐπιτρέπει, ὁ Ἰωσὴφ τρέχει γιὰ ν” ἀγοράσει καθαρὸ σινδόνι καὶ ἀρώματα. Μαζὶ μὲ τὸν Νικόδημο ἀποκαθηλώνουν τὸ σῶμα καὶ στὴ συνέχεια προσφέρουν τὶς τελευταῖες νεκρικὲς τιμὲς πρὸς τὸν ἀθῶο κατάδικο τοῦ Γολγοθᾶ.

Τὸ ἴδιο ἔργο θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ συμπληρώσουν τὴν ἑπομένη οἱ μυροφόρες γυναῖκες, καθοδηγούμενες κι αὐτὲς ἀπὸ τὸ χρέος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς τιμῆς πρὸς τὸν νεκρὸ Διδάσκαλο. Ὑπερνικῶντας τὴν ἔμφυτη γυναικεία δειλία, θὰ ξεκινήσουν τὴν ἑπομένη τῆς ταφῆς, «ὄρθρου βαθέος», γιὰ τὸν τάφο τοῦ Ἰησοῦ προκειμένου νὰ συμ­πληρώσουν τὶς ἐλλείψεις τῆς ἐσπευσμένης ταφῆς. Ὅμως, ἀντί ν” ἀλείψουν μὲ μύρα τὸ νεκρὸ σῶμα, ἀντὶ νὰ κλά­ψουν γιὰ τὸ νεκρό, ἔγιναν οἱ πρῶτοι θεατὲς τοῦ κενοῦ τάφου καί, πρῶτες αὐτές, ἄκουσαν ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ λευκοφορεμένου ἀγγέλου τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. Ἀπὸ μυροφόρες ἀξιώθηκαν νὰ γίνουν εὐαγγελίστριες. Νὰ ἀναγγείλουν τὸ γεγονὸς τῆς ἐκ νε­κρῶν ἐγέρσεως τοῦ Χριστοῦ στοὺς μαθητὲς καὶ στὸν κόσμο.

Τὰ ἱερὰ αὐτὰ πρόσωπα καὶ πιὸ συγκεκριμένα ἡ ἡρωικὴ τους πράξη μᾶς κληροδοτεῖ ἕνα ὑψηλὸ ὑπόδειγμα θάρρους καὶ τόλμης. Μᾶς ἀποκαλύπτει τὴ σημασία τῆς μεγάλης αὐτῆς ἀρετῆς μέσα στὴ χριστιανική μας ζωή.

Χρειάζεται θάρρος, πρῶτ” ἀπ” ὅλα, γιὰ νὰ πιστέψει κανείς. Ἰδιαίτερα σήμερα, στὴν ἐποχή μας, ποὺ ἡ ἀπιστία ἀπειλεῖ νὰ γίνει τῆς μόδας· ποὺ ἡ ἄρνηση παίρνει καὶ δίνει· ποὺ ὁ ὑλισμὸς καὶ ὁ εὐδαιμονισμὸς κυριαρχεῖ στὴ ζωὴ τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων.

Θάρρος καὶ τόλμη χρειάζεται καὶ γιὰ νὰ ὁμολογήσουμε σήμερα τὸν Χριστό. Νὰ δώσουμε μέσα στὴ σύγ­χρονη κοινωνία τὴ χριστιανικὴ μαρτυρία μας. Ὅταν, δη­λαδή, οἱ ἄλλοι τὸν ὑβρίζουν καὶ τὸν βλασφημοῦν, ἐμεῖς νὰ τὸν ὑπερασπιστοῦμε. Ὅταν τὸν ἀρνοῦνται, ἐμεῖς νὰ τὸν ὁμολογήσουμε. Ὅταν τὸν ἐγκαταλείπουν, ἐμεῖς νὰ σταθοῦμε κοντά Του. Ὅταν τὸν σταυρώνουν, ἐμεῖς νὰ ἔχουμε τὸ θάρρος, ὅπως ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὁ Νικόδημος, νὰ τὸν ἀποκαθηλώσουμε. Ὅταν οἱ πολλοὶ τὸν ξεχνοῦν, ἐμεῖς νὰ τρέξουμε, ὅπως οἱ μυροφόρες, κοντά Του.

Θάρρος καὶ τόλμη χρειάζεται ἀκόμη καὶ γιὰ νὰ ζήσουμε στὴν ἐποχή μας ὡς ἀληθινοὶ χριστιανοί. Ν” ἀπο­δείξουμε ἐμπράκτως διαμέσου τῆς ζωῆς μας ὅτι τὸ Εὐαγγέλιο δὲν εἶναι μιὰ θεωρητικὴ ὑπόθεση ἀλλὰ συγκεκριμένη πράξη καὶ αὐθεντικὸς τρόπος ὑπάρξεως. Νὰ ἐκφράσουμε δηλαδὴ στὴ ζωή μας καὶ στὸν καθημερινό μας ἀγώνα αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουμε χριστιανικὸ ἦθος.

Καὶ γιατί ἄραγε χρειάζεται θάρρος καὶ τόλμη; Γιὰ τὸν ἁπλούστατο λόγο ὅτι ἡ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀδικίας εἶναι εὐκολότερη καὶ γι” αὐτὸ τὴν ἀκολουθοῦν οἱ πολ­λοί. Ἡ ἁμαρτία σήμερα σὲ ὅλες τὶς ἀποχρώσεις της ἀπο­θρασύνθηκε καὶ ἐπαίρεται. Κυκλοφορεῖ στοὺς δρόμους χωρὶς ντροπή καὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀντὶ νὰ τὴν ἀποστρέφονται, τὴ θαυμάζουν καὶ τὴ χειροκροτοῦν. Ἑπομένως χρειάζεται θάρρος καὶ δύναμη ψυ­χῆς γιὰ νὰ πορευθοῦμε κόντρα στὸ ρεῦμα. Γιὰ νὰ παρα­μείνουμε ἀκέραιοι καὶ ἀνυποχώρητοι· προσηλωμένοι στὸ Εὐαγγέλιο Ἰησοῦ Χρίστου. Γιὰ νὰ ζοῦμε χωρὶς ἠθι­κὲς ἀβαρίες καὶ ἔνοχους συμβιβασμούς.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, κάθε ἐποχὴ ἔχει τὰ δικά της γνωρίσματα· κάθε ἱστορικὴ στιγμὴ τὶς δικές της πνευματικὲς ἀνάγκες. Γιὰ τὴν ἐποχή μας δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολὴ ἂν θὰ λέγαμε πὼς χαρακτηρίζεται γιὰ τὴν ἀτολμία καὶ τὴν ἔλλειψη θάρρους. Ἡ δειλία, ὁ φόβος, ἡ σκοπιμότητα, οἱ ἔνοχοι συμ­βιβασμοὶ καὶ τὸ ἠθικὸ ξεπούλημα ἀπειλοῦν νὰ γίνουν τὰ μόνιμα πλαίσια ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς στὴ σημερινὴ κοινωνία.

Ἔχουμε, λοιπόν, ἀνάγκη ἀπὸ θάρρος καὶ τόλμη. Αὐ­τὸ ἀπαιτεῖ ἡ ἐποχή μας. Πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτή μᾶς παρακινεῖ τὸ ὑψηλὸ παράδειγμα τῶν ἱερῶν ἀνδρῶν Ἰω­σὴφ καὶ Νικόδημου καὶ τῶν ἁγίων μυροφόρων γυναι­κῶν. Νὰ γίνουμε ζωντανοὶ καὶ θαρραλέοι χριστιανοί. Φλογεροὶ ὁμολογητές τῆς πίστεως. Ἀνυποχώρητοι ὑπερασπιστὲς τῆς χριστιανικῆς ἀλήθειας. Ἐκεῖνοι ποὺ μὲ τὸ λόγο μας καὶ προπάντων μὲ τὴ συνεπὴ ζωή μας θὰ κα­ταθέτουμε καθημερινά, ὅπου εἶναι ταγμένος ὁ καθένας μας, τὴ χριστιανικὴ μαρτυρία. Ὁ Ἀπόστολος τοῦ Χρι­στοῦ μᾶς διαβεβαιώνει: «Οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ» (Β΄ Τιμ. 1,7). Ἀμήν.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.